Ik ben dit werk gaan doen omdat ik ooit merkte
dat ik mezelf al te lang droeg
zonder echt aanwezig te zijn.

Al heel vroeg in mijn leven leerde ik opletten en afstemmen.
Verantwoordelijkheid nemen voor sfeer, emotie en stabiliteit.
Ik werd goed in begrijpen.
In voelen wat nodig was.
In aanwezig zijn zonder ruimte in te nemen.

Dat werd mijn kracht.
En lange tijd werkte dat ook.

Tot het langzaam
mijn beperking werd.

Ik functioneerde.
Ik deed wat nodig was.
Ik hield relaties en werk gaande.

Maar steeds vaker was ik buiten mezelf.

Ik kende mijn pijn wel.
Maar ik liet haar niet toe.
Omdat ik mijn hoofd gebruikte
om mezelf niet volledig te ontmoeten.

Na een pijnlijke scheiding kwam een helder besef.
Als ik zo doorga, blijft mijn hart gesloten.
En dan maakt inzicht geen verschil meer.
Dan blijft elke verbinding half.

Dat was het moment waarop ik koos
om te vertragen
en eerlijk naar mezelf te kijken.

Sindsdien herken ik dit patroon bij anderen.
Bij mensen die veel hebben gedaan.
Veel hebben begrepen.
En toch blijven dragen wat niet van hen is.

Blijven staan
op een plek
die ze eigenlijk al ontgroeid zijn.